idu na katok
na Niamizie
spachatku zajedu jashche za snurkami
a 8-aj budu tam
a pas'lia mozhna shto-niebudz' zamucic')
nu, khto sa mnoj?)

золкім
восеньскім
ранкам
ты дымішся парай
і я
разам з табой.

ну дзе я такое яшчэ знайду?(

якім чынам
на маім
безыменным левым пальцы
было два кольцы:
вялікае з бірузы
й маленькае драўлянае,
якое трымала вялікае.
зараз-
адно драўлянае.
не здымала!!

пайду шукаць.

Не хачу абагульняць, але раю задумацца тым, хто дазваляе сабе:
М
*не прытрымліваць за сабою дзьверы ў мэтро;
* імкнуцца хутчэй пасадзіць сваю пятую кропку ў таншпарце й не клапаціцца падняцца, калі перад вамі стаіць проста маладая паненка, ужо не кажу пра сталых людзей і кабет з дзецьмі;
*піхацца пры ўваходзе ў траншпарт, не заўважаючы нікога з вышэй згаданых;
*ужываць мат у грамадскіх месцах, горш за тое – калі побач дзеці, у кампаніі паненак (калі толькі яны не такія ж як вы, канешне);
*кідаць усьлед маладым асобам фразы кшталту: ‘киска, да не ломайся’, а таксама сьвіст!;
*пляваць і смаркацца на ходнікі! хто гэтаму вучыў?
(…)
Я ўжо не кажу пра тое, што магу прыгадаць толькі некалькі разоў, калі мне падалі руку пры выхадзе з траншпарту. Нават калі вы знаходзіцеся ў кампаніі сваёй аддзінай і каханай, такія прыемныя дробязі ў паводзінах ўздымуць вас у яе вачах стакроць.
Пункты элементарнай павагі – вам на руку, калі ж вы гэта зразумееце?( Гэты мінімум створыць вам станоўчы аўтарытэт сярод дзяўчат, прычым сярод лепшых зь іх – яшчэ й спаборнічаць будуць за гонар быць побач з вамі.
Ж
*размаўляць матам (проста ноў комэнтс);
*доўга думаць, якім жа колерам нафарбаваць пазногці, але так й не дадумацца апрануць не такія нізкія джынсы, што, прабачце, бачная ня толькі вашая бялізна (не заўсёды чыстая, дарэчы), але й ДУПА! Тут патрэбная мера, якая вабіць, а не адштурхоўвае. Я ўжо не кажу пра халодныя перыяды году.
*паліць як паравозы-ы й пляваць на ходнікі. Бр-р!
*дазваляць маладым людзям, якія знаходзяцца побач з вамі, рабіць усё з вышэй
згаданых пунктаў пад літарай ‘М’. паверце, ад вас саміх вельмі шмат што залежыць.
(…)

І бонус:
Мэтро. Дзяўчына нясе на руках немаўля й перад сабою штурхае вазок. Наперадзе – прыступкі. Ясны пень, без спецыяльных дарожак. Рукі дзьве. Асоб мужчынскага полу побач стаяла прыкладна 10. Ніводны не запытаў, ці патрэбная ёй дапамога. Я, дапамагаючы, уголас: ‘ну канешне, у нас жа дыфецыт мужчынаў!’. Спадзяюся, ім хоць сорамна стала.

Я не чытаю вам маралі. Мне проста здаецца, што вы можаце быць лепшымі.

а вы любіце
крошкі ў ложку?
)

калі вы знойдзеце
на вуліцах Менску
фатаздымкі з коньмі
- гэта
мой падарунак
які перадаў вам вецер.

як і ў дзяцінстве
рэжуцца зубы.
як і ў дзяцінстве
я не прасіла.
як і ў дзяцінстве -
балюча, блін.

у дзяцінстве,
купаючыся ў ваньне,
я шчыльна-шчыльна сьціскала ногі,
заплюшчвала вочы і
ў надзеі чакала,
калі ў мяне вырасьце
прыгожы
малахітавы
хвост.

сонныя пяткі,
гвалтам выкінутыя з-пад коўдры,
б'юцца аб настылую
падлогу ранку
як рыба аб лёд.

ух.
вердыкт вынесены:
Жана Дарк.
-
а якія мочкі вушэй вам
падабаюцца больш:
з завушніцамі
ці без?

- у Вас ёсьць хатнія жывёлы?
- так).

(малюнак ня мой, але вісіць над ложкам;)

расстралялі неба
салютамі
чую - недзе паблізу
люты
і ўжо поруч гуляе
восень
павуцінак у паветры
проседзь.